| تبليغات | X |
|
گاهی... اون قدر خسته ام که... حتی جلوی مداد و کاغذم هم کم می آرم... اون قدر احساس پوچی می کنم که ... انگار نیستم... انگار می میرم! انگار کم می شم ... از خودم... از تو... از این دنیا... من ... می گذرم... باور کن می گذرم... از تمامی حصار ها... از تمامی تنهایی ها... از تمامی احساسات لگد شده... از تمامی اشک ها... و دیگه با تو ... و برای تو نمی مونم! یه روزی... خیلی زود ... همین نزدیکی ها به فردا می رسم، باور کن! به خودم می رسم... و به خدا ... باورم کن ... .. . !
وقتی که می رفتی، می دانم! هرگز نیاندیشیدی که فصل دلتنگی من چه زود خواهد آمد... تو ندیدی... تو اصلا نماندی که ببینی بی تو من در این گوشه ی دنج شب چگونه بودنت را بغض می کنم و حباب آرزوهایم رابا آه هایم می ترکانم... فریاد هایم را در گلو به بند میکشم و دوست داشتنم را سکوت می کنم... آری! خودم را در پشت نقابی که رد خطوط مشکی بر روی آن خبر از باران های چشمان آسمانی ام دارد مخفی کرده ام... دهانم را بستم مبادا حرفی بزنم که مانع قدم های عزیزت شوم... نگاهت نمی کنم مبادا با چنگک چشمانم نگاهت را اسیر کنم. عزیزم ببین! به میانه ی تابستان نزدیک می شویم اما هر روز که می گذرد من منجمدتر از دیروزم می شوم... زمان را گم کرده ام! نمی دانم در کدام خنده تو را گم کردم... باورم نمی شود! چند روز است رفته ای؟ چند هفته؟ چند ماه؟ چند سال؟ سکوت کرده ام! مبادا مار کلامم نیش خشنش را در گوش های تو فرو کند... من فریاد فرو خورده ای هستم که روزها را بی تو شب می کنم! بی تو می خندم! بی تو زندگی می کنم!و فقط تو می دانی زندگی ام چه روز مرگی ای را تحمل می کند... مانند همیشه خودم هستم و چمدان چه کنم هایم که سالهاست به دنبال خودم در این جاده می کشم. گمان می کردم خانه ای درش را برایم باز کرده، اما حیف که این رویا حتی به اندازه گذر یک ستاره از آسمان هم دوام نیاورد... چه باید کرد... من سکوت کرده ام مانند همیشه ساکت و سرد و صبورم... گاهی دل در به درم نحیب می زند کاش بودی تا از تکرار پوچ لحظه های سرد تنهایی مرا بر نبض پر کار شکفتن می نشاندی! باور کن... هر چند که برای خودم هم سخت است اما باور کن بی تو ز ن د گ ی خواهم کرد در سکوتی که پر از فریاد است... باورم کن! دلتنگی ای کوتاه از خودم!
حذف شد
خبر دادند"می آیی" چنان از ذوق دیدارت شدم سر مست که پا از سر سر از پا را ندانستم ز سر تا پا شدم چشم و شدی موعود نمی دانی چه روزی بود! "تو را خوابیده آوردند" قد بالای نازت را خمیده چشم هایت را چه غم دیده صدا کردم که شاید چشم بگشایی صدا کردم تو را با اشک و با فریاد خودم را در میان گرم دستانت رها کردم، چه بی پروا! چقدر آزاد! لب سرد تو را دیوانه بوسیدم مشامم را پر از عطر تو کردم، باز بوییدم تنم را با تو بی شرمانه پوشاندم خودم را در تب آغوش تو مستانه سوزاندم تو می دانستی و رفتی و من بی تو نمی مانم... خبر گویید: " می آیم"
مرغکم ! مرغک من آه نکش آسمان دل من بارانی است. مرغکم ، تو اگر می دانستی که چه نقشی داری در میان قفس سینه ی من و اگر می دیدی آسمان قفست قفسی می ساختی از برای نفست مرغکم! مرغک من! تو اگر پر بکشی آسمان دل من می شکند جای پرواز وسیع تو فقط گریه نکن... |
About
من به بی پناهی …
Home
|
