اعتراف می کنم ...

اعتـــراف مـــی کنم ...

هنـــوز هـــــم شـــب های پاییزی ...

زیر چشمی به آسمان تاریک نگاه می کنم ...

و به چراغ های ریزش زل می زنم ...

شاید تو را میان آنها ...

دوباره ببینم ...

اعـــــــتــــــــــراف مــــــــــی کـــــــــنــــــم ...

هنـــوز هـــــم شـــب های پاییزی ...

بوی تو و نفس هایت را ...

و تمام خاطرات را ...

با تــمام وجـود ...

داخل ریه هایم می کشم ...

و بازدم ها را قورت می دهــــم ...

تــــــــا بـــیـــــــــرون نـــــــــرونــــــــد ...

نه خاطــــــــراتــــــت ، و نه افـــــکـــــــارت ...

اعـــتــــــــراف مــــی کــــــنـــــــــم ...

هنوز هـــــم شـب های پاییزی ...

تو را می کــــِـــــشــــم ...

اعتراف می کنــــم ...

کـــه هنــــــوز ...

هنوز هم شبهای پاییزی ...

به تـــــو و بـه نـــگاه تـــو معتـــادم ...